Als ik weer eens op mijn tuin ben, hangend op mijn spade, een beetje in de verte starend, zomaar, naar een horizon zonder punt. Dan ben ik gelukkig. Onze tuin is ons paradijs. Een paradijs is een droom met een hek erom. Des te groter de droom des te groter het hek. Hele grote tuinen waren lusthoven van en voor heersers, koningen en keizers. Daarom zijn onze tuinen klein en overzichtelijk, maar wij zijn tóch paradijsbouwers.


Onze tuin is niet breed of diep maar hoog dat het is! The sky is the limit, tot in de hemel toe. Dat is het leuke want er zit geen dak op. De zon schijnt en je bent alleen in je tuin net als Adam en Eva. Dan wel niet in je blootje, maar het is dan ook een zelfgemaakt paradijs en dat is mensenwerk. In een echt paradijs groeit alles vanzelf.
Wij moeten zaaien, schoffelen en harken en naarmate we ouder worden wordt ons paradijs steeds kleiner, net als de rest van je leven. Je begint met 400m2. Een paar jaren later 200 m2 en meestal eindig je op 50m2. De laatste plek is 1 m2 dus niet geklaagd.

Wat het water is voor een vis is de tuin voor de volkstuinder. Niet te groot en niet te klein, maar volgens onze normen. Zo maakt een ieder zijn paradijs. Heerlijk om er te zijn. Hoe mooier je paradijs hoe harder je moet werken om het in stand te houden.
Al die Adams begrijpen dit laatste niet en leven als de eerste Adam en maken er dus een zootje van. Daarom moest deze eerste man het paradijs verlaten. De vele Adams bij ons op de tuin zullen het zelfde lot treffen. Deze mensen zeggen dat ze de natuur verfraaien met allerlei wilde planten waar vlinders en bijen zich aan laven, maar volgens de statuten en het huishoudelijk reglement verminken ze haar en het bestuur ziet daar op toe en is onherroepelijk in haar beslissingen.
Deze Adamtuinders denken voortaan aan hun paradijs terug als iets dat voorgoed voorbij is, een gestorven geliefde.
Mogelijk vol weemoed.
Een paradijs minder en wachtend op magere Hein en het volgende paradijs.