Mijn vrouw is gek op vitamientjes en vroeg me om appelbomen te planten.
Om andere redenen smaakt een appel mij ook wel en daarom bestelde ik subiet 5 appelbomen per internet.

De keuze was reuze, maar ik wilde natuurlijk een bewaarappel, zodat ik de hele winter mijn vrouw kon voorzien van vitaminen. Zij blij, ik blij. Dit jaar leverde dat al 50 kilo blozend ooft op. Ik was de koning te rijk met al die vitaminen in mijn voorraadschuur.

Na een weekje vertoonden de appels hun ware gezicht. Ze bleken helemaal niet bewaard te willen worden en begonnen tot mijn grote schrik langzaam andere kleuren aan te nemen. En in die andere kleuren huizen geen vitaminen en ook de smaak verandert geheel. Van dat ogenblik af brak er in ons huis een ware fruitepidemie uit.
Van de vroege ochtend tot de late avond aten wij appelen, die op die manier van de ondergang konden worden gered. En de kleur van de appelen dwong ons om steeds meer appelen te moeten gaan eten want de wetten van het bederf zijn dwingend en onherroepelijk, maar zo is de natuur. Wij krijgen de kinderen uitsluitend in het gareel door ze te dreigen een appel te moeten eten. Als vrienden op visite komen verklaren ze al bij de voordeur, dat ze echt nergens trek in hebben. Tot diep in de nacht zitten wij rond een schaal appels en doen onze plicht en we beseffen maar al te goed, dat het onverantwoord is om de natuur haar gang te laten gaan en appels weggooien komt gewoon niet bij ons op, omdat we heel wat zwaardere tijden hebben meegemaakt.

Nog twee weken volhouden - en dan nooit meer appelen. Deze winter wordt de bijl gescherpt.